Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents THE WILDEST DREAM
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers: Snowii
Mount Everest...
8.839,2 meter...
Het hoogste punt op aarde...
Fascinerend en dodelijk.
In de twintiger jaren was het overwinnen van deze berg...
de grootste uitdaging die nog overbleef, in een gouden periode van avontuur.
Everest was de rand van de hemel,
waarvan velen dachten dat geen enkel mens er kon overleven.
Maar niet George Mallory.
"Everest is de laatste grote verovering voor de mens...
"De Meest Wilde Droom. "
George Mallory droomde ervan om de eerste man te zijn om Everest te beklimmen.
Op 8 Juni 1924,
gekleed in kaftan en spijkerschoenen,
werden hij en zij medeklimmer, Sandy Irvine, voor het laatst gezien op 244 meter van de top.
Toen kwamen de wolken tevoorschijn...
Ze zijn nooit meer levend teruggezien.
Velen geloofden dat bijna 30 jaar voordat Everest was officieel bedwongen was,
dat George Mallory de eerste man was, die top van de wereld had bereikt.
75 jaar nadat Mallory en Irvine verdwenen,
ging bergbeklimmer Conrad Anker mee met een expeditie, op zoek naar hun lichamen op Everest.
Conrad, geef antwoord asjeblieft.
Ik zit lager op 26,7- over.
Anker trok er op zijn eentje op uit.
Conrad, je zit veel te laag onder de zoekgebied. Je moet je hogerop begeven - over.
Ik was nieuwsgierig. Ik stopte en draaide me om...
en ik zag daar een witte plek.
Het was geen sneeuw, het glansde niet.
een lichte absorberende kleur, zoals marmer.
Naarmate ik naderde, werd ik er bewust van dat dit het lichaam was
van één van allereerste Engelse klimmers, bevroren tegen de bergwand.
Heel even dacht ik...
dat ik misschien beter verder zou gaan, en dit aan niemand vertellen.
Maar anderzijds... waren we daar naar op zoek.
Groepsvergadering.
Verplichte groepsvergadering - over.
Hier, wacht! Dit is George Mallory!
Mijn God!
Zie je dat? George Mallory.
Mijn God!
George Mallory en ik kruisten mekaar, met een tussentijd van 75 jaar.
Mijn tante belde me op en vertelde met een eerder bevende stem:
"Suzie, ze hebben het lichaam van mijn vader gevonden op Mount Everest. "
En ik was verbaasd, ik was totaal verbijsterd.
Het was zeer indrukwekkend om te weten waar mijn grootvader was en hoe hij gestorven was.
Hij had een open breuk aan zijn rechterbeen, net boven zijn enkel.
Fataal op de Everest.
Zijn armen waren uitgestrekt alsof hij gepoogd had om zijn vingers in de bergwand te graven.
Hij was voor het laatst gezien op de bergkam, in westelijke richting, op weg naar de top.
Maar ik vond hem veel meer naar het Oosten.
Dus was Mallory op zijn terugweg, misschien terugkerende van de top.
Zijn veiligheids-zonnebril die cruciaal is tegen de weerkaatsing vanaf de sneeuw,
zat in vestzak. Dus moest de avond al ingetreden zijn.
Hij en Irvine waren verbonden met mekaar door een dun katoenen touw.
Ze waren moe, absoluut uitgeput en hadden geen energie meer over...
hun geestesvermogen was afgezwakt.
Mallory had zijn linkerbeen over het gebroken been gelegd, om te pijn te verzachten.
Het was een kwestie van minuten, hooguit een half uur,
voordat hij overleed.
Had Mallory de top bereikt, bijna drie decennia, nog voor de eerste officiële beklimming?
We vonden veel spullen op zijn lichaam...
Documenten en brieven, in perfecte staat, 75 jaar later.
Zijn polshorloge was ingeroest op 10 minuten na vijf uur.
De veiligheidsbril die in zijn vest zat.
Een hoogtemeter met gebroken voorkant en zonder handgrepen.
Maar één belangrijk onderdeel was niet aanwezig:
De foto van zijn vrouw Ruth waarvan hij beloofd had om die achter te laten op de top.
Was de foto onvindbaar omdat Mallory de top bereikt had en hem daar achtergelaten had...
het ultieme eerbetoon aan zijn geliefde, Ruth?
Hij werd voor het laatst gezien op 244 meter van de top.
vlakbij de beruchte moeilijke: 'Tweede Trede. '
Als Mallory ertoe in staat was geweest om de top te bereiken in 1924,
hadden hij en Irvine die overhangende klif op ongeveer 8534 meter moeten overwinnen.
Er is nooit een beklimming zonder hulpmiddelen bevestigd van de Tweede Trede.
ledereen die deze tegenwoordig beklimt, gebruikt een metalen ladder vastgemaakt aan de rots
door Chinese bergbeklimmers in 1975.
Ik wil terugkeren naar Everest. Om de Tweede Trede proberen te beklimmen,
onder precies dezelfde omstandigheden waarmee Mallory te kampen had.
Het was een zuivere klif toen Mallory en Irvine die benaderden. Er was nog nooit iemand geweest.
Het zou een ongelooflijke klim-prestatie geweest zijn al ze daar in geslaagd waren.
Avontuur, gevaar...
Sommige mensen gedijen daarop, dat op zoek zijn. Ze willen hun eigen grenzen verleggen.
Mallory is één van die mensen.
Mallory groeide op in Cheshire, in het Noorden van England.
Hij deed zijn eerste rampzalige beklimming in Mobberley, zijn eigen woonplaats.
Mallory ‘s vader was dominee in deze kerk.
Hier ontsnapte de kleine jongen, en klom naar de top van de kerk. Hij was zeven jaar oud.
Kan je jezelf dat voorstellen...
lets zoeken om te beklimmen, was zijn echte levenspassie.
Ik denk eigenlijk dat sommige klimmers een beetje anders zijn dan de rest van ons.
Mijn grootvader had geen enkele angst voor hoogtes, afgronden of iets van die aard.
Zijn manier van klimmen was niet volledig hetzelfde als die van anderen.
Zijn armen en benen leken wel een berg te willen verorberen.
en hij wou er overheen vloeien als een golf.
Op de ouderdom van 19 jaar ging Mallory naar de Universiteit van Cambridge
in het tijdperk van een grote culturele omwenteling.
Toen Mallory in Cambridge arriveerde in 1905
klampte hij zich sterk vast aan die opwelling en luchtbel van ideeën,
opwinding, intellectueel, seksueel, sociaal, besloten verenigingen.
Hij had een vanzelfsprekende soort van ongewone bezeten uitstraling,
een charmerende aanwezigheid, die dwingende starende blik.
Mijn geest rebelleert voortdurend. Ik geloof dat dit altijd zo zal zijn.
Hij was een dromer...
en hij was in Cambridge op het moment van zijn grote en krachtige dromen...
En uiteindelijk kreeg die droom vorm in in het gedaante van Everest.
Dit was het gouden tijdperk van ontdekkingstochten.
Mallory keek toe met de rest van de wereld toen verkenners van Amerika, Noorwegen en Engeland
de wedloop deden naar, eerst de Noordpool en toen de Zuidpool.
In 1912, Kapitein Scott, de legendarische Britse avonturier,
stierf bij de poging om als eerste de Zuidpool te bereiken.
Mallory was één van hen, die beïnvloed werd door die tragedie.
Engeland zit op dat moment in een verbleking van het imperium.
Op zoek naar mogelijkheden om zichzelf terug op te frissen.
dus richtte de aandacht zich onoverkomelijk naar Everest als de laatste mogelijkheid...
De Derde Pool.
Landmeters hadden berekend dat Everest de hoogste berg ter wereld was.
Maar geen enkele Westerling was ooit al dichterbij geweest dan 40 mijl.
Mallory raakte geobsedeerd door een berg die hij nog nooit gezien had.
Everest is de hoogste berg van de wereld.
Niemand had ooit al zijn top bereikt.
Zijn bestaan is een uitdaging voor het verlangen van de mens om het heelal te veroveren.
Mallory was niet enkel betoverd door Everest...
Hij werd ook verliefd op de 21 jarige Ruth Turner.
Vanaf het begin al, schreven ze aan elkaar liefdesbrieven.
"Mijn lieveling,"
"Ik verlang naar jou.
Ik zou uw lippen kussen en in uw ogen kijken
en jij, jij, vlakbij me, sterk en glorieus liefhebbend en lachende. "
"Ik kan geen woorden vinden die jou de zekerheid zouden meedelen, voor wat ik voor je voel.
Wat ik werkelijk wil is jou begrijpen, en je steeds meer en meer te beminnen.
Uw dierbaarste en meest geliefde, Ruth. "
George en mijn grootmoeder Ruth werden waanzinnig verliefd op elkaar in 1914.
Ze hadden beiden grote idealen, en zagen geestelijke van verwantschap in elkaar.
Ze trouwden drie dagen voor het uitbreken van Wereldoorlog I.
Mallory trad in dienst en kwam meermaals oog in oog te staan met de dood.
Hij vocht in de Somme, bij het bloedigste gevecht ooit gekend.
"Er bestaat geen afrekening met de dood hier...
het leven is me hier gepresenteerd als een gift. "
Mallory was getuige geweest van de massale slachting uit de eerste Wereldoorlog.
Zijn medesoldaten, sommige amper 2 meter verder, waren omgekomen door Duitse beschietingen.
Hij wist broos het leven was. En dit wetende wou hij het volledig beleven.
Hij wou de ultieme uitdaging beleven. En dat was in de twintiger jaren Mount Everest.
Toen de oorlog voorbij was,
had de 'Royal Geographical Society' in London, de allereerste expeditie naar Everest gepland.
Ze hadden Mallory nodig voor zijn verfijnde vaardigheden in het klimmen.
En hij had hun ondersteuning nodig om zijn obsessie te kunnen realiseren.
Toen Mallory die eerste expeditie in 1921 ondernam,
moest hij Everest benaderen doorheen Tibet vanuit het noorden.
De Nepalezen weigerden toegang tot de gemakkelijkere weg aan de zuidkant.
die gebruikt werd toen Everest voor het eerst officieel beklommen werd in 1953.
Na een acht weken durende reis,
zag Mallory eindelijk de berg die hem al zo lang bezighield.
"Zoals de meest wilde schepping van een droom... Everest!"
Een ongepolijste reus...
een ontzaglijke witte wolf...
Een enorme rots, beplakt met sneeuw.
Vanuit het standpunt van bergbeklimmers, bestond er geen schrikbarender uitzicht.
Toen hij voor de eerste keer Everest zag, beschreef hij het bijna als een tegenstander.
Het is zeer mooi, maar tegelijk ook lelijk en gruwelijk, zoals een veelvraat.
Er bestonden geen kaarten. Niemand kende daar het terrein.
En bij deze eerste uitstap, de uitstap van 1921,
was het noodzakelijk dat het team de route moest vinden die hen naar de top zou leiden.
Gedurende maanden was Mallory de aanvoerder van de zoektocht,
maar de route naar de top ontschoot hem.
Uiteindelijk, op het einde van Augustus, vond hij waarnaar hij zocht...
Een enorme gletsjer-vallei die zich mijlenlang kronkelde rond de andere reusachtige pieken
tot aan de voet van Everest.
"Mijn allerliefste Ruth, we hebben onze toegang naar de grote berg gevonden"
Aan het eind van de vallei stond een 305 meter hoge muur, bestaande uit sneeuw en ijs.
Die leidde naar een bergkam die Mallory 'De Noordelijk Bergpas' zou noemen.
En dan tot aan de top van de wereld.
"Wij hebben onze weg naar de top vastgelegd...
voor iedereen die het grootste avontuur zou willen beproeven. "
Maar de zware sneeuwval die er tijdens de moesson viel elke zomer
maakte het beklimmen al vlug onmogelijk. Ze moeten terugkeren naar huis.
Maar na zes maanden was, Mallory reeds terug...
maar nu met film camera's, om Everest aan de wereld te tonen.
Hij klom hoger dan iedereen voordien.
Maar laat in het seizoen, toen Mallory dragers begeleidde op de berg, sloeg het noodlot toe.
Er was een hevige sneeuwstorm geweest.
Ze kwamen op een delicate plaats, op die massieve ijshelling en veroorzaakten een lawine.
"Mijn allerliefste Ruth,"
"Zeven moedige mannen zijn omgekomen... door mijn schuld. "
"Het is niet meer terug te draaien... en ik kan niets doen om het weer goed te maken. "
Na de lawine, toen George teruggekeerd was naar Europa,
wou hij helemaal niet meer terugkeren naar Everest.
Hij wou gewoon vluchten van de ontbering en het gevaar,
alsook van de herinneringen aan die lawine.
Hij was gedurende een lange periode van twee succesvolle jaren weggeweest.
Hij wou gewoon terug naar zijn vrouw en zijn familie.
Ze hadden drie kinderen. Mijn moeder was de tweede dochter van George Mallory.
En ik denk dat hij er op dat moment aan dacht om meer thuis te willen zijn.
Om meer bij Ruth te zijn, en zich meer te wijden aan het grootbrengen van zijn kinderen.
Maar er was al een nieuwe expeditie voorbereid.
En Mallory wou er ontzettend graag aan deelnemen...
tegen de wensen van Ruth in.
"Ik hou van jou en jij van mij,
en dat zou genoeg moeten betekenen voor een levenslang geluk. Maar ik wil jou echt.
We willen de ganse tijd samenzijn. En ideeën, blijdschap en verdriet delen.
En we kunnen niet apart doen wat we samen kunnen doen. "
"Ik beleef een vreselijke tijd op een dun touw.
Het zou vreselijk zijn om weg te gaan in plaats van hier veilig te blijven bij Ruth.
Maar het zou tamelijk wreed zijn om te zien anderen de top overwinnen, zonder mij. "
Mallory hield duidelijk heel veel van Ruth. Zij was zijn lieve innerlijke geliefde partner,
die alles aantrekkelijk maakte, zoals thuis, familie de vlaktes van Cambridge op zeeniveau.
Maar Everest symboliseerde al het opwindende, avontuurlijke, onrealistische en mythische.
Zijn persoonlijkheid zat gevangen tussen deze twee uitersten.
In het begin van 1923 begon de crisis op te lopen
toen Mallory naar Amerika afreisde om over zijn Everest avonturen te gaan spreken.
Hij was het hoofdnummer in de Club van Ontdekkingsreizigers in New York.
Ik kan me de toeschouwers voorstellen op het randje van hun stoel
toen Mallory hen vertelde over de bijtende wind. Het gebrek aan eetlust, de barre koude.
Een journalist van de New York Times stelde de vraag:
"Waarom Everest beklimmen?"
Mallory gaf hem zijn legendarisch antwoord...
"Omdat hij daar staat. "
Drie woorden die waarschijnlijk beroemder geworden zijn dan Mallory zelf,
die een soort van noodlot deed opborrelen in Mallory.
De berg bleef onbeklommen over, en dus bleef het verderzoeken over.
En hij is de man die opgesloten zit in deze bijna sprookjes-relatie met de berg.
Hij was er twee al keer geweest en hij moest er wel voor de derde keer terug naartoe.
Ik denk dat het idee dat iemand anders verder zou bouwen op zijn vooruitgang
en de top zou bereiken over zijn schouders heen, was moeilijk te aanvaarden voor hem.
Het was per slot van rekening zijn reisweg en zijn berg.
Het was feitelijk een verbazingwekkende egoïstische ervaring voor iemand als Mallory.
Maar bergbeklimmers hebben dan ook allemaal diep in hun binnenste een soort van egoïsme.
Op zijn 38 jarige leeftijd was het voor Mallory de laatste kans om de berg te veroveren.
Conrad Anker zou in de voetsporen van Mallory treden.
Hij leidde zijn eigen expeditie naar Everest en de Tweede Trede.
Gedurende zijn beklimming was Conrad van plan om de kledij en laarzen te testen,
gebaseerd op de voorbeelden die op het lichaam van Mallory gevonden waren.
Gebruik makende van de replica van deze kledij,
zou ik de kans krijgen om terug te gaan om te zien
onder welke toestand Everest probeerde te beklimmen in 1924.
Maar net zoals Mallory, zit Conrad in dezelfde tweestrijd
tussen zijn passie voor Everest en zijn liefde voor zijn familie.
Mijn familie maakt zich zorgen over deze reis. Ik ga naar Everest...
En dat is een dodelijke berg.
Wat is het waard? Genoeg om je kinderen achter te laten? Waarom ga je naar deze berg?
Zal je wel veilig zijn? Je weet dat ik van je hou.
En ik kon daar inzien, terwijl ik een verklaring zocht voor mijn vrouw en kinderen,
Dat het een veilig en mooi gebeuren is om Everest te beklimmen, en een nobele gebeurtenis,
dat dit dezelfde antwoorden waren die Mallory voor Ruth had.
Ik weet wat het betekent om de vrouw van en bergbeklimmer te zijn...
en ook de vrouw van een bergbeklimmer die niet meer terug naar huis komt.
Jennifer was eerder getrouwd met één van de beste Amerikaanse bergbeklimmers, Alex Lowe.
Conrad's klim-partner en beste vriend.
Nog maar enkele maanden na het vinden van het lichaam van Mallory,
Was Conrad met Alex aan het klimmen, toen de bergen wederom een leven opeisten.
Een lawine overviel Alex en mij, toen we aan het bergbeklimmen waren in het Himalaya gebergte.
Hij stierf en ik lag amper een meter verder.
Als je naar hem keek zag je dat hij beladen was met druk van schuld en verdriet,
alsof hij op één of andere manier de dood van Alex had kunnen voorkomen.
In de nasleep van deze tragedie spraken we veel met elkaar en werden uiteindelijk verliefd.
Het was niet enkel voor Jennifer dat mijn liefde groter werd, ook voor de jongens.
Jennifer moet wel van bergbeklimmers gehouden om mij ook in haar leven te betrekken...
en te trouwen, de jongens te adopteren, want ze weet dat het overduidelijk gevaarlijk werk is.
Jongens, kijk eens wat ik beneden vond.
Wow! - Allemachtig!
Is dit mijn Halloween kostuum, of moet ik hiermee Everest op?
Jullie lachen me uit. - Je lijkt wel Inspecteur Gadget.
Jullie moeten me ernstig nemen. Ma waardeert het toch.
Het is bewonderenswaardig te denken om in zulke kleren naar de top te klimmen.
Wil jij Everest beklimmen in dat pak?
Nee. - Wat zou jij dan dragen?
Ik zou Everest niet beklimmen.
Alvorens Everest te beklimmen, moest Mallory zijn klim-partner uitkiezen.
Bij de kandidaten was een 21 jaar oude scheikunde student,
Andrew "Sandy' Irvine. Een leek in het bergbeklimmen.
Mijn oudoom Sandy Irvine nam het leven bij de horens,
en als hem een mogelijk aangeboden werd om zich te bewijzen, zou hij die nemen.
Hij hield van het theater, van auto's, en hij hield vooral van vrouwen.
En hij had een zeer indiscrete liefdesverhouding met de stiefmoeder van zijn beste vriend.
Het was een vreselijk schandaal.
Maar Sandy Irvine was in de eerste plaats een roeier.
En toen hij naar Oxford ging werd hij geselecteerd om deel uit te maken...
aan de jaarlijkse roeiwedstrijd tegen Cambridge.
Het jaarlijks roei-duel was het meest prestigieuze sport evenement van de dag.
Ze triomfeerden. En wat Mallory in Sandy zag was dat groot vermogen dat grote roeiers hebben,
met alle pijn in zich verder roeien. Om zichzelf bijna boven de menselijke limiet te verheffen.
Maar er was nog een andere reden om te kiezen voor Irvine.
Mallory had iemand nodig die technisch onderlegd was om de zuurstof uitrusting te beheersen...
die vitaal was op zeer grote hoogte. En anders dan Mallory, was Irvine zeer technish aangelegd.
Sandy vroeg de Mount Everest commissie om hem een model van 1922 te sturen plus de tekeningen.
En hij spendeerde ontelbare uren in zijn kamers in Oxford om het uitvoerbaar te maken,
om het lichter te maken, sterker en minder broos,
zodat de beklimmers het met meer vertrouwen konden gebruiken.
En het feit dat Sandy zo handig was met de apparatuur, werd het Mallory klaar en duidelijk
dat hij zeer nuttig was, om samen met hem te klimmen.
Conrad Anker had ook al gekozen voor een jonge Engelsman als klimpartner, Leo Houlding.
Net zoals Irvine, is Leo is jong, sterk, een geboren atleet...
en hij had nog nooit op grote hoogte geklommen.
De 28 meter hoge Tweede stap zal een gevaarlijke onderneming in het onwetende zijn.
Natuurlijk ben ik bezorgd over de hoogte en het aanpassingsproces,
omdat ik nog nooit op die hoogte geweest ben
om te weten of, weet je... Ik kon één van die mensen zijn die niet goed konden volgen.
Ik wou Conrad niet teleurstellen, en ik ben er zeker van dat Irvine iets van die druk voelde.
De was nog nooit op grote hoogte geweest, dat onbekende.
En je kan niet zomaar in een ziekenhuis een test ondergaan...
die je vertelt dat je het goed zal doen op grote hoogte. Sommigen doorstaan het goed.
Maar ik heb gezonde mensen gezien ineen gekrompen met barstende hoofdpijn.
Door de uitnodiging voor de beklimming van de hoogste berg ter wereld met Conrad,
één van de beste bergbeklimmers van zijn generatie is zo'n groot voorrecht.
Voor Irvine, was de uitnodiging om te mogen klimmen met George Mallory,
de beste bergbeklimmers van zijn generatie op de onbeklommen Mount Everest...
Kan ik me niet inbeelden hoe hij zich moet gevoeld hebben.
"Ik wandel op metaforische lucht. "
We zullen helemaal tot aan de top gaan.
Als ik moest sterven zou er geen mooiere dood zijn dan bij een poging op Everest te veroveren.
Op 29 februari, 1924, reisde Mallory vanuit Liverpool,
nadat hij aan Ruth een plechtige belofte had gedaan.
Toen mij grootvader Engeland en mij tevens mijn grootmoeder verliet...
vertelde hij haar, dat hij een foto van haar, zou achterlaten op de top van Mount Everest.
Ik denk dat hij er bijna zeker van was dat hij er zou geraken, en hij die foto zou achterlaten.
Met alle ogen van de wereld op hen gericht,
begonnen Mallory en Irvine aan de drie weken durende reis naar India.
De laatste dagen van Maart, vertrok hun konvooi voor de trek van 350 mijl.
Vijfduizend mijl van mekaar verwijderd, schreven Mallory en Ruth regelmatig naar mekaar.
Koeriers vervoerden hun brieven naar de andere kant van de wereld,
en na de maanden van spanning die ze doorstonden, verzoenden hij en Ruth zich terug.
"Ik mis je ontzettend veel. "
Ik weet dat ik vaak boos en niet aardig geweest ben en dat spijt met ontzettend.
Ik was zo ongelukkig dat ik zo weinig van je kreeg.
Veel, heel veel liefs voor jou, mijn dierbaarste.
"Jouw geliefde Ruth. "
"Mijn allerliefste,"
Wij doorstonden samen een moeilijke tijd in de herfst.
Uw brieven brengen je veel dichterbij.
"Ik wou dat je bij mij was. "
We kunnen de relatie tussen Mallory, Everest en Ruth als een soort driehoeksverhouding zien.
Als hij thuis bij Ruth was, droomde hij over Everest.
En als hij bezig was met Everest droomde hij over Ruth.
tot op een zeker punt, tot hij voldoende dicht bij de berg was, die hem betoverde.
Het konvooi van 300 lastdieren en 70 dragers, reisden doorheen Tibet.
Bij de voorraad zaten ook vier kisten Montebello Champagne
en 60 blikken kwartel en ganzenlever.
Op 25 April, op zowat 5800 meter hoogte, bereikten de laatste doorgang voor Everest.
Pang La.
De Pang-La is de doorgang waar je het eerste wonderbaarlijke zicht op Everest krijgt, juist?
Ja, en het is op dit uitzicht waar je vijf van de hoogste toppen ter wereld tegelijk kan zien.
Dat is Everest.
Wow.
Hij is zoveel groter dan alle andere, nietwaar? - Ja.
Het is een speciale ervaring. We hadden geen enkel teken van de berg,
en dan rij deze hoge doorgang op en openbaart hij zich in al zijn glorie...
weet je, Chomolungma, Mother Goddess of the Earth,
de berg die wij noemen Everest..
Gewoon... bang!
De prachtige foto, genomen op 26 April 1924 is vrij verbazingwekkend.
Je ziet daar Everest en daar zijn Mallory en Irvine,
enkel van hun Sherpa’s die ze meehadden en hun pony.
Dit is bijna dezelfde plek, nietwaar? - Bijna toch.
En ze deden er drie weken over om over het plateau te reizen
om tot dit punt te komen, om dit te kunnen zien.
En zij deden alles te voet, ze stapten elke dag. Ik bedoel, wij kwamen tot hier met een Jeep.
Op 29 April, stelden Mallory en Irvine hun uitvalsbasis op. Het Basis Kamp.
19,312 km. van de top verwijderd.
Net zoals Mallory, moet Conrad veel vertrouwen hebben in de Sherpa dragers,
die gewend waren aan grote hoogtes.
Maar dit is nog steeds een gevaarlijke berg.
Al meer dan 200 mensen stierven hier, waaronder vele Sherpa’s.
Het allerbelangrijkste is veiligheid, 10 vingers, 10 tenen, één neus. ledereen moet terugkomen.
Twee ogen! - Ja, twee ogen! allemaal goed.
En als je ziet dat er iets mis is met ons, als we er ziek uitzien,
dan verwittig je het ons en zeg, "Terug afdalen!"
Vooraleer iemand van start gaat met een expeditie,
is het de gewoonte om een 'Puja' te houden wat een zegenings-ceromie betekent.
Omdat "Chomolungma" de 'Moeder God van de aarde is'
is de berg een afgod voor e Tibetanen en de Sherpa’s.
Een veilige doorgang hangt af van een goed geslaagde 'puja. '
Ho!
Veel geluk, iedereen!
Heel veel geluk.
De monniken van het nabije oude klooster heetten Mallory welkom met gemengde gevoelens
toen hij hun heilige berg Chomolungma naderde.
Het is vandaag 83 jaar geleden op 15 Mei,
toen Mallory en zijn team hier aankwamen voor een zegen van de Lama
De Hoofd-Lama verwelkomde de vreemde blanke bergbeklimmers,
maar het was een onheilspellende ontmoeting.
Samen met de zege, had de Lama een harde waarschuwing voor de expeditie.
Hij sprak over komende onheil en voorspelde dat de demonen van de berg
met alle plezier de beklimmers van Everest zouden tarten.
De monniken hadden zelfs een illustratie gemaakt, een zeer gruwelijke zelfs...
van de Goden die de ingewanden van een westerse man uitrukten, en hem de hel ingooiden.
Het moet voor Mallory een beangstigend moment geweest zijn. Hij was niet bijgelovig
maar ik denk dat het hard moest zijn in dat landschap tijdens zijn derde expeditie.
En niet de atmosfeer te voelen om doordrenkt te zijn met voortekens, hints en voorgevoelens.
Ondanks de slechte voortekens,
hoopte Mallory dat hij deze keer de top zou bereiken.
Het weer was goed. Hij had gepland om de top van Everest te bereiken tegen het midden van Mei.
Om de sneeuwbuien te overwinnen die bij het begin van de moesson hoorden.
Op 2 Mei, 1924, vertrok het grote konvooi van klimmers en dragers uit het Basiskamp.
"Mijn allerliefste Ruth,
De gedachte aan jou zal aanwezig zijn in mijn meest belangrijke beslissingen...
Ik verlang naar het begin van het grote gebeuren. "
Mallory realiseerde zich dat de manier om Everest te bestrijden
een reeks kampementen was in een bijna militaire stijl.
Je gaat een eind naar boven, en je komt weer terug naar beneden,
je recupereert eerst, en dan terug naar boven. Zo acclimatiseer je.
Hij was voortrekker van deze techniek,
en die gebruiken we vandaag nog steeds bij het beklimmen van Everest.
Conrad en Leo volgden de reisweg van Mallory, doorheen een woud van ijspieken tot aan Kamp 3.
Je kan je niet verbergen of bedrog plegen met de hoogte en de acclimatisering.
Dat zou teveel hard werk vergen.
Dit is het, Leo. - Eindelijk.
Kamp 3 uit 1924.
Vanaf Kamp 3, begint de hoogte werkelijk zijn akelige neveneffecten te tonen.
Bij elke inademing krijg je minder moleculen met zuurstof in. Het is verraderlijk,
je krijgt minder honger, je krijgt barstende hoofdpijnen,
je krijgt het moeilijk om de meest simpele opdrachten uit te voeren.
En de top van Everest nog 2,743 meter nog steeds boven je.
Die je toeroept.
Ergens boven hun Kamp 2, ondervonden Mallory en Irvine hun eerste vlaag van slecht weer.
Een storm brak uit, de temperaturen daalden snel,
en Mallory besefte dat het geen makkelijke weg zou zijn naar de top van Everest.
"Mijn liefste Meisje,
ik handelde als een eenzaam paard en kwam als eerste aan in Kamp 3.
De gletsjer ligt overal onder de stenen...
Mijn laarzen waren vastgevroren aan mijn voeten.
Ik was redelijk depressief met deze toestand...
Ik hou voor eeuwig van, mijn liefste. "
Zullen we het een aantrekken?
Ja, ik ben vrij enthousiast om te zien hoe dit spul werkt.
Probeer dit eens.
Kan je je voorstellen om met deze spullen te klimmen?
Dat is nog iets anders.
Ik heb nu elke beschermlaag aan.
Mallory en Irvine hadden zeven zulke lagen aan toen ze naar de top trokken in 1924.
Maar het grote verschil is dit, het schoeisel.
De rest van deze uitrusting ziet er goed uit.
Maar in vergelijking met de laarzen die we nu dragen, zijn deze dingen duidelijk ongeschikt.
Met spijkerlaarzen en kaftan jassen aan,
begonnen Conrad en Leo met hun onderneming aan de berg.
We waren vlakbij de plek, waar zeven dragers van Mallory het leven verloren tijdens de lawine.
En net als 1924, waren wel enkel verbonden door een dunne katoenen touw.
Gebruik makende van de techniek van Mallory, hakte Conrad opstapjes in de steile ijshelling.
Dit is echt bergterrein. Als je wegglijdt val je zeker 300 meter weg van het uitgangspunt.
En nu moeten we voorzichtig zijn want er volgen nu gletsjerspleten en de kans op een lawine.
Als je aan de rand van een gletsjerspleet staat, zie je die gleuf verdwijnen in de gletsjer,
honderden meters diep. Maar de meest gevaarlijke zijn diegene die je niet kan zien.
Je stapt misschien wel over een sneeuwbrug die nauwelijks enkele centimeters dik is.
en je valt erdoor, een zekere dood tegemoet.
- Yikes, ze is diep, nietwaar? - Ja.
Ik ben vlakbij de verbinding!
Drie meter touw!
Voorzichtig, mijn vriend.
Het is fenomenaal dat ze tot op 8.534,4 meter gekomen waren
in wat ik normaal kleding voor een boswandeling zou noemen.
Goed gewerkt, Leo. - Nee, Goed gewerkt Conrad.
Ik ben uitgeput!
In 1924, zat Mallory ‘s team vast door zo'n slecht weer,
dat Sandy Irvine vreesde voor zijn leven.
"10 Mei...
Ik heb een vreselijke nacht achter de rug met wind en sneeuw.
Ik weet niet hoe de tent het doorstond.
Bitter weinig geslapen, en zowat 50 cm sneeuw bedekte alles in de tent.
Vreselijke hoofdpijn deze morgen. "
Irvine leed aan hoogteziekte.
Zijn rol als klimpartner van Mallory werd nu twijfelachtig.
De ruwe weertoestand dwong het ganse team om terug te keren naar het Basiskamp.
Toen ze daar aankwamen merkten ze dat twee personeelsleden dood waren.
Inplaats van een poging naar top voor te bereiden, begroeven ze mensen in het Basiskamp.
Het moest wel vreemd aanvoelen voor Irvine om dat te verwerken.
Eén van onze ontwikkelingssamenwerkers werd plots verlamd,
Waarschijnlijk door een stolling in de hersens door toedoen van bevroren vingers.
De arme man overleed amper een halve mijl verwijderd van het Basiskamp.
Ondertussen plande Mallory een andere gevaarlijke poging om de top te bereiken.
Maar hij liet niet toe dat zijn team hun lijdensweg liet zien.
In een brief aan zijn oudste dochter, Clare.
"Mijn liefste,
Er is vandaag bijna geen wind. Het is dus knus en warm.
Nu is er voor het eerst thee toegekomen en ik weet niet meer hoe lang geleden, ook gebak.
zullen we samen thee drinken in augustus met een plat zompig gebakje, en niets anders?
Wat heb je toch een gulzige papa!
Het was al half Mei. En weldra zou het beginnen sneeuwen.
De moessons beginnen elk jaar in het begin van Juni. Het is een enorme massa sneeuw.
Bergbeklimmen is onmogelijk.
We stonden voor dezelfde uitdaging zoals Mallory in 1924.
We waren daar laat in het seizoen.
als we de berg niet opgingen voor de moesson begon, zouden ernstige problemen kennen.
Meer dan, 6.706 meter hoog begonnen Conrad en Leo aan de echte beklimming.
Ze bevinden zich op de één van de meest verraderlijke delen van de berg.
De reusachtige muur van ijs en sneeuw die leidt naar de Noordelijke bergpas,
het startpunt naar de top.
Ondanks alle moderne uitrusting, wordt Leo hard getroffen door de hoogte.
Dit is de eerste keer dat ik ooit op deze hoogte geweest ben,
Je moet je zo wanhopig traag voortbewegen. Het is zo onwezenlijk, je kan het niet geloven.
Je doet twee stappen en je bent al compleet buiten adem,
en ik ben zeker dat het hogerop nog erger zal worden.
Met spijkerlaarzen en zonder en zonder sleeptouwen,
leidde Mallory de bestorming op de Noordelijke bergpas
door treden te hakken in wat hij zijn grootste kantelen van ijs noemde.
De Noordelijke bergpas was een overwinning.
Ik genoot van de verovering van de ijsmuur en het maken van de treden.
Daarna was ik zo goed als ingeboezemd door de wereld.
Neerkijkend naar de vallei, was hij reeds hoger dan de hoogste pieken van Europa of Amerika.
Maar de top lag nog steeds 1.828,8 meter hoger.
Hier op de bergpas, installeerde Mallory zijn overbrugging naar Everest.
Kamp 4.
Hij plande nog meer verheven Kampen, hoger op de berg.
Die zouden hem op een treffende afstand van de top brengen.
Mallory had hoestbuien die niet wilden genezen,
Irvine leed aan diarree, en de koude bleef aanhouden.
"Mijn allerliefste Ruth,
Ik kon niet slapen, lijdend aan hoestbuien, die ieders ingewanden zowat uitrukken.
Hevige stormen raasden tegen onze tenten die maar bleven schudden,
met het onaangenaam gevaar om ze weg te rukken.
Er was nog nooit een zo'n vastberaden en verbitterde vijand.
Op 7.010,4 hoogte, testten Conrad en Leo voor de laatste keer de uitrusting van Mallory.
Plots daalde de temperatuur tot 20 graden onder nul.
Ze zijn in ernstig gevaar om te bevriezen.
Bedankt, Mingma. - Geen probleem.
Ik kan me niet voorstellen om tot 8,500 meter te gaan in deze laarzen.
Wat mijn theorie staaft, dat zolang deze mannen in beweging waren, dan waren ze oké...
maar eens ze bewegingsloos waren, begon de klok te tikken,
en alles werd opeens anders.
Mijn tenen zijn bevroren.
In '22, had Mallory koudvuur aan één van zijn vingers...
En hij beschreef dat het erg was, maar niet zo erg.
En aan de zijkant van de aantekening zei hij,
Het zou me niet veel uitmaken als ik een vinger kwijtraak in ruil voor het bereiken deze top.
En als ik in zijn plaats moest zijn, zou ik waarschijnlijk hetzelfde denken,
want het was het gouden tijdperk van ontdekkingen.
Eindelijk. Kom op mijn schoonheden.
Oh, God.
Het slechte weer stond Conrad in de weg.
en er dreigen steeds sneeuwbuien tijdens de moesson.
Hij en Leo dreigden in de val te zitten hoog op Everest, buiten bereik van hulp.
Het was een veeleisend moment.
Wat zijn we toch aan het doen? We klimmen in de tweede week van Juni,
de moesson achtervolgt ons.
Ik telefoneerde met Jennifer, en zei tegen haar,
het is niet het waard wat ik jou en de familie aandoe, en ik ben klaar om naar huis te komen.
Het raam was gesloten, ik wist dat de moesson er aankwam.
Ik bekeek de satellietbeelden en verbeelde me de weerstoestand.
Ik zei, Conrad, weet je wat? Ik bekijk het computerscherm en zie die grote muur van weer...
en dat is de moesson.
En ik zei enkel, Conrad, je moet er vertrouwen in hebben dat het je lukt.
maar als je de kans krijgt om de tweede Trede te beklimmen, dan wil ik dat je er voor gaat.
"Mijn allerliefste,
Wat is er gaande met jou? Ik ben zo benieuwd.
Ben je gelukkig en gezond?
Alle onsterfelijke liefde van mijn ziel is bij jou...
Ruth. "
Begin Juni, 1924,
gingen twee leden van Mallory ‘s team, Norton en Somervell, de berg te lijf
maar Everest dreef hen terug.
Door sneeuwblindheid, moest Norton naar beneden gedragen worden.
Somervell verstikte bijna voor hij gedeeltelijk zijn bevroren strottenhoofd ophoestte.
Het was duidelijk tijd om naar huis te gaan. Ze waren zwak door uitputting...
De moesson was de schuldige... Maar Mallory weigerde om op te geven.
"Mijn lief meisje,
Dit is alles samen een barre tijd geweest...
Misschien is het louter dom om weer naar boven te gaan.
Maar hoe kan ik nu de jacht opgeven?
Zes dagen tot de top vanuit dit Kamp.
Het is 50 tegen 1, we hebben nu al een dreun gekregen en we willen onszelf de trots gunnen.
Veel liefde voor jou,
voor altijd uw geliefde George. "
De grote vraag is waarom George Mallory dacht dat het nog één poging waardig was.
Ik denk om vrede te sluiten met het doorslaggevend conflict in zijn leven,
was de berg werkelijk te beklimmen en er zo klaar mee zijn
en naar huis te gaan naar Ruth en te kunnen zeggen. Het is me gelukt,
het voorbij, en nu kunnen verder gaan met ons leven.
Hij wist dat dit het moment was. Hij kon later niet terugkomen als hij de top niet bereikte.
Het zou onmogelijk zijn om Ruth dit nog eens aan te doen.
"Ik moet je vertellen, allerliefste,
Ik voel me energiek en sterk.
Mijn plan is om zo weinig mogelijk mee te nemen, snel vorderen, en dan de top op te rennen. "
Mallory had nu zuurstof en Irvine meer dan ooit nodig.
Hij wou zijn partner, die nu zijn hoogteziekte meester was,
om zijn technische kennis te gebruiken voor de laatste bestorming.
"Irvine was briljant en ervaren met de zuurstof.
Hij had zowat een nieuw werktuig uitgevonden. "
"Vijf Juni...
Het zal een grote zege zijn als mijn geïmpro- viseerd apparaat ons naar de top zal leiden.
Het was zeer zwaar voor iedereen met een zeer sterke weerspiegeling van de sneeuw.
Ik heb twee zuurstof apparaten klaargemaakt, voor onze start van morgenvroeg. "
Dit zijn de laatste woorden die door Sandy Irvine geschreven zijn.
Hij zou overal naartoe gegaan zijn als Mallory dat wou,
en ik ben zeker van dat hij het volledige voornemen had om terug te keren van de berg.
met beide voeten, beide benen en beide armen nog intact.
Ik denk dat hij zelfs niet in overweging nam, met het idee dat hij dat hij zou sterven.
Ik denk dat hij geloofde dat hij onverwoestbaar was.
In de vroege morgen van 6 Juni,
fotografeerde de ondersteunende klimmer Noel Odell, Mallory and Irvine
toen ze vertrokken vanaf de Noordelijke Bergpas.
"Wie kon er nu aarzelen wanneer zo'n overwinning,
zo'n triomf van menselijke inspanning, binnen hun bereik lag. "
"Je moet zegevieren, volbrengen, de top bereiken...
om te weten dat er geen droom is, die niet getrotseerd mag worden.. "
Er is niets op de top van Mount Everest. Er staat geen pot goud.
Waarom doen we dit toch?
Je wilt de roem. Dat gevoel om op de top van de wereld te staan.
Gokkende om de moesson te zullen trotseren, maakte Conrad zijn keuze...
om Mallory na te volgen, naar de Tweede Trede.
We begonnen met onze poging naar de top, en het was al 10 Juni.
Ik denk dat 5 Juni de uiterst datum was dat iemand klom bij het begin van de moesson.
De wolken in de achtergrond waren een indicatie dat de moesson naderde dus...
gaan we op ons gevoel af, dag per dag,
maar dit is ons vooruitzicht.
Het is gewoon belachelijk vermoeiend, alsof het aanvoelt dat je voor God wil spelen...
Je doet één stap en je hoofd ligt in je handen.
Dat is onwezenlijk, nietwaar?
Het lijkt wel een ervaring die aanvoelt als een afscheiding van het lichaam.
Op 7 Juni, filmde cameraman John Noel de laatste beelden van Malliry en Irvine.
Ze waren zowat 3219 meter boven hem, samen met hun dragers.
ze klommen de dodelijke zone in,
waar het gebrek aan zuurstof het functioneren van de longen onmogelijk maakte.
In de dodelijk zone boven 7.924,8 meter begint het lichaam aan de genoemde weefsel-afsterving.
Men sterft af.
Het was niet de bedoeling dat mensen op deze hoogte moesten overleven,
en je zit in een ontleende tijd.
Zodra ze de dodelijk zone naderden, gebruikten Conrad en Leo zuurstof,
zoals Mallory en Irvine hen dat voordeden.
Ik dacht zo dat de dodelijke zone toch niet zo vreselijk was.
Plots verscheen het eerste van de dode lichamen die we aantroffen vlak naast het pad.
En het was echt...
Op welke andere plaats nog meer loop je een lijk voorbij? Of je moet in een oorlogszone zijn.
Van zoiets zal je nooit getuige zijn.
Het is hier zo'n uitzonderlijk omgeving waar niemand iets aan kan veranderen,
ze kunnen niet naar beneden halen.
Hoog in de dodelijke zone, zowat 609,5 meter onder de top
sloegen Mallory en Irvine hun laatste Kamp op.
Hier schreef Mallory aan cameraman John Noel,
die lager wachtte om het moment van triomf te filmen.
"Beste Noel, we zullen morgen waarschijnlijk vroeg vertrekken, om helder weer te verkrijgen.
Begin ons te zoeken bij het oversteken van de rotsrand onder de piramide,
of richting horizon, om acht uur in de avond.
Hij wou duidelijk bedoelen, om acht uur in de morgen.
Hij was moe. Hij was al drie maanden op expeditie.
En nu al drie dagen in de dodelijke zone.
We wisten dat de moesson dreigend was. We hadden maar 12 uur speling.
We moesten toeslaan nu het nog mogelijk was.
Je bent zo nerveus, dat ik al vroegtijdig wakker werd en onze koplampen ontstak,
en alle lagen van de kleding gereed maakte.
Als je de tent uitging leek het net een starthek. Ik was klaar om te vertrekken.
Leo was zo opgewonden, hij had die impuls van top-energie.
Waarschijnlijk gelijk aan wat Mallory en Irvine ook voelden, op hun dag naar de top,
toen ze daar waren op werpafstand van de eerste beklimming van Everest.
Stel de ochtend van 8 Juni, 1924 voor...
Ze hadden het koud en hadden een rusteloze nacht achter de rug.
Voeg hierbij het gebrek aan etenslust, en overmatig verlies van lichaamsvocht.
Hun lichamen waren zwaar beschadigd.
Hun mentaal vermogen was in opspraak. Simpele dingen worden enorme karweien.
8.534,4 meter is de grens van de limiet, van wat menselijk mogelijk is.
Zelfs met extra zuurstof, is het zeer wanhopig.
En boven hen ligt een reisweg die nog niemand betreden heeft.
En als je de eerste bent, die deze onwetendheid beleefd, is dat één van de grootste uitdagingen.
Denk er eens over na:
De angst, het gevaar, ongerustheid, en tegelijkertijd ook de vreugde.
Al die dingen die je bezielen... en samengebundeld zijn door pijn en lijden.
Mallory en Irvine beklommen de Noordkant, naar de richel van de top toe
waar de Tweede Trede hun weg blokkeerde.
We geraakten zoals gepland bij de bergkam, vlak na zonsopgang.
Absoluut prachtig.
Om 12:50 op 8 Juni, 1924,
zag hulpklimmer Noel Odell Mallory Irvine in een opening tussen de wolken.
"Mijn ogen vielen op een klein zwart punt op kleine afstand van voet van de laatste piramide.
Nog een ander steeg op om het te vervoegen.
Ze bewogen zich zeer snel, alsof de verloren tijd wilden inhalen,
En toen verdween plots het gans betoverend uitzicht, omwikkeld door een wolk. "
Mallory en Irvine waren vermist.
"Er kon geen spoor gevonden worden... Afwachten waren de bevelen"
Inplaats van hun glorierijke beklimming vast te leggen,
moest cameraman John Noel nu de zoektocht naar hen filmen.
Dagen later werden er dekens als kruis gelegd in de sneeuw om het bedroevende nieuws te melden.
Mallory en Irvine waren opgegeven, vermoedelijk dood.
Mrs Mallory, Herschel House, Cambridge...
De Commissie betreurt het vandaag ontvangen slechte nieuws. Over de Everest expeditie...
Uw echtgenoot is overleden... tijdens zijn laatste beklimming.
Met oprechte deelneming vanwege de Commissie voor U en uw familie.
Ruth ontving het op een avond.
Ze besloot om die avond niets aan haar kinderen te vertellen omdat ze al sliepen.
Ze ging zelf slapen, en sliep met die vreselijke wetenschap...
en de volgende morgen wekte zij de kinderen, en nam ze bij haar in bed,
en vertelde hen het vreselijke nieuws.
" De geest van George was klaar voor een nieuw leven,
en zijn weg daar naartoe was prachtig.
Ik was er zo zeker van dat hij niet kon falen in moed of zelfopoffering.
Als het maar niet gebeurd zou zijn.
Het is zo gemakkelijk gezegd, het zou niet mogen zijn. "
De Gouden Eeuw van ontdekkingen was geëindigd met een tragedie.
De gevallen held werd betreurd door de Koning en het land.
Het moet een uitzonderlijke dag geweest zijn. De klokken die luidden over Engeland in rouw.
En daarna de herdenkingsdienst in St Paul ‘s, de rouwenden bijeengepakt op de kerkbankjes
en de toespraken ter ere van Mallory.
Mallory, de man, werd al vlug Mallory, de legende.
Velen waren ervan overtuigd dat hij de top van Everest had bereikt.
Maar om de top te bereiken moest hij eerst zonder hulpmiddelen de Tweede Trede beklimmen.
Op 14 Juni bereikte onze expeditie de Tweede Trede.
dat formidabel rotsvlak dat tussen Mallory en de top stond.
De Sherpa’s reinigden de klaargemaakte touwen en haalden de ladder weg,
en reconstrueerden de Tweede Trede, net zoals hij was in 1924.
Het doel van vandaag is de ladders weghalen en klimmen... zonder hulpmiddelen.
dat is dus zonder de hulp van de Chinese ladder.
Gedurende de ganse expeditie wist ik dat het van dit half uur afhing,
op een rotswand op 8.625,84 meter hoogte.
Kon ik het doen, op de manier waarmee Mallory en Irvine geconfronteerd waren, zonder ladder,
zonder touw, zonder menselijke aanwijzingen?
Je hebt de ganse Noordelijke kant van Mount Everest
helemaal tot de centrale Rongbuk gletsjer onder je.
2.133 tot 2.438 meter van blootstelling. God, waar ben ik mee bezig?
Net zoals Mallory en Irvine, waren Leo en ik aan mekaar vastgehecht.
Het is de broederschap van het touw.
Stel je dit voor...
Op 8 Juni, 1924.
Is alles goed met je? - Ja.
Man! - Wat is er daar gebeurd?
Een misstap.
Als ik mezelf niet had vergrendeld,
was de kans groot dat ik over de rand had kunnen vallen,
en daarbij Leo van de berg had getrokken.
en 213,36 diep was gevallen op de centrale Rongbuk gletsjer.
Ik denk dat het hem enigszins in opschudding bracht en hij daardoor een lange tijd besteedde
om na de denken, wat vervolgens te doen om terug te kalmeren. Ik denk wel minstens 20 minuten.
Wil je op mijn schouders gaan staan?
Ik ga het nog eens proberen.
Mijn taak bestond er uit om de Tweede Trede te beklimmen.
Ik wist dat ik het vanuit een andere invalshoek moest proberen.
Oké...
Hoge stap nu...
Ik denk dat ik het beet heb, Leo.
Ik denk dat ik het beet heb...
Na acht jaren met slapeloze nachten en...
steeds weer met de 27,432 meter hoge klim, die ik moest doen in gedachte...
overwon ik de Tweede Trede.
Ik kan niet ademen.
Ik realiseerde me dat mijn tenen volledig verstijft waren.
Mijn grootste angst van deze ganse belevenis, was het krijgen van koudvuur aan mijn tenen.
Ik was zo bezorgd om zo snel mogelijk de top van de Tweede Trede te halen.
Ik dacht aan Mallory.
Onze beklimming van de Tweede Trede
opent de mogelijkheid dat zij het hadden kunnen halen.
Eerder had ik de indruk dat de Tweede Trede onmogelijk was voor beklimmers was uit die tijd.
Nu denk ik er anders over.
Ze waren duidelijk bekwaam om dat te doen.
De Tweede Trede was niet zo'n zwaar obstakel voor hen om te overwinnen.
Ze waren vastbesloten,
en als ze nog sterk geweest waren en snel voortgang konden maken,
bestaat de kans dat ze de top toch bereikt hebben.
"Allerliefste,
Ik zal aan je denken wanneer je naar de top vertrekt.
Ik weet dat je jouw meest wilde droom kan volbrengen. "
"Als we op zowat 183 meter van de top van Everest geraken...
dan gaan we door...
En als het een éénrichtingskaartje zal zijn, dan is dat maar zo. "
Acht jaar nadat ik het lichaam van George Mallory vond, was de cirkel rond.
Een paar uur voordat de moesson naderde,
Leo en ik had de top Mount Everest bereikt.
En we hebben aangetoond dat dit wel eens de laatste voetstappen van Mallory en Irvine waren.
"Is dit de top die de dag bekroond?
Zo koel en zo stil...
Hebben wij een vijand overwonnen?
Onszelf niet inbegrepen?"
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers: Snowii